बर्मिंगहॅम : पहिल्या ॲशेस मालिकेत इंग्लंडला कसोटी क्रिकेटचा नवा साचा तयार करण्यास मदत करणारा बेझबॉल ऑस्ट्रेलियाविरुद्ध इंग्लंडवरच भारी पडला. बेझबॉलची ही नवीन शैली निदान एजबॅस्टन कसोटीत तरी चालली नाही. इंग्लंडने दमदार फलंदाजी केली, तर उस्मान ख्वाजाने ऑस्ट्रेलियासाठी अशा प्रकारे फलंदाजी केली की फक्त दिसायला चांगली नाही तर त्यामुळे ऑस्ट्रेलियाला विजय मिळवण्यात यश आले. चौथ्या डावातील प्रमुख कांगारू फलंदाजांनी हार मानली नाही आणि आठ विकेट पडूनही त्यांनी दणदणीत विजय मिळवला. विचारांच्या लढाईत इंग्लंडचा पराभव तर झालाच, पण सत्रांमागून सत्रही हरले. तिसऱ्या दिवशी दुपारी झालेल्या पावसाने इंग्लिश संघाला सर्वात मोठा धक्का दिला. सामन्यातील हा सर्वात निर्णायक काळ होता, जेव्हा ऑस्ट्रेलियाचे सलामीवीर क्रीजवर टिकून राहण्यासाठी संघर्ष करत होते. इंग्लिश कॅम्पने जी वेगवान, सपाट खेळपट्टी बनवली होती, त्यावर विकेट मिळविण्याचे तीनच मार्ग होते. १. मोठा टर्न, २. वेगवान गोलंदाजी, ३. फलंदाजीची चूक. टी-ब्रेकनंतर गोलंदाजीसाठी मोईन अलीची अनुपलब्धता इंग्लंडविरुद्धही गेली जेव्हा अंतिम दिवसाच्या शेवटच्या सत्रात स्पर्धा तणावपूर्ण बनली.
स्टुअर्ट ब्रॉड स्टेडियममध्ये गर्दीला उकसवणं, विचित्र फील्ड सेटिंग्ज. शेवटच्या दिवशी जो रूटला सलग १३ षटके टाकण्यासाठी देण्याची कल्पना. बराच काळ नवा चेंडू न घेण्याचा निर्णय. हे सर्व समजण्यापलीकडचे होते. कदाचित इंग्लंडच्या संघाने त्यांना हवे तसे क्रिकेट खेळले तर ऑस्ट्रेलियाने खरोखर सामना जिंकण्यासाठी जे आवश्यक होते तसा खेळ खेळले. कसोटी सामन्याच्या पहिल्याच दिवशी इंग्लंडने घाईघाईने आपला पहिला डाव ३९३/8८ धावांवर घोषित केला होता. इंग्लंडच्या निर्णयावरही अनेक जण चकित होते. याला बेन स्टोक्सचा अतिआत्मविश्वास म्हटले जात आहे. लोक आता बझबॉलची चेष्टा करत आहेत. पहिल्या कसोटीतील पराभवानंतर बेन स्टोक्सने आपल्या निर्णयाबद्दल सांगितले की, मला कोणत्याही प्रकारचे दु:ख नाही. मी एक संधी म्हणून पाहिले. दिवस संपायला २० मिनिटे शिल्लक असताना कोणत्याही फलंदाजाला फलंदाजी करायची नसते. कदाचित रूट आणि अँडरसन बाद झाले असते तर त्या वेळीही अशीच परिस्थिती पाहिली असती.
